BERKELLAND – Sommige raadsvergaderingen kabbelen rustig voort. Andere beginnen met een benoeming, krijgen een wethoudersdiscussie, zien twee nieuwe raadsleden aantreden, behandelen een perspectiefnota en eindigen ergens diep in de avond. Dinsdagavond in Berkelland viel duidelijk in die laatste categorie.
Het begon allemaal feestelijk met de herbenoeming van burgemeester Joost van Oostrum. Voor de derde keer werd hij benoemd als burgemeester van Berkelland. Zo’n moment verloopt vaak volgens een vast draaiboek, maar Van Oostrum liet deze keer iets zien wat we niet vaak van hem zien: emotie. Toen hij sprak over de steun van zijn gezin werd hij zichtbaar geraakt. Een bijzonder moment. Politiek gaat vaak over cijfers, dossiers en besluiten, maar uiteindelijk zijn bestuurders ook gewoon mensen. De commissaris van de Koning noemde hem een echte gezinsman. Daar viel weinig tegenin te brengen. Want laten we eerlijk zijn: wat is er uiteindelijk belangrijker dan het thuisfront? Precies.
Na die warme start werd het politieke speelveld direct een stuk guurder. De benoeming van Ton Koenderink (Samen voor Berkelland) als wethouder zorgde vooraf al voor de nodige discussie. Veel van de zaken die werden benoemd waren niet nieuw. Toch bleek dat wanneer alle bezwaren zwart op wit achter elkaar worden gezet, het voor PRO Berkelland een brug te ver was. Er was naar eigen zeggen nog gezellig koffie gedronken met Koenderink en fractievoorzitter Winters van Samen Voor Berkelland, maar uiteindelijk bleek dat onvoldoende om de twijfels weg te nemen. Politiek blijft soms ook een kwestie van uitleggen aan de achterban waarom je ergens wel of niet mee kunt leven.
Vervolgens was het tijd voor de installatie van twee nieuwe raadsleden. Alhoewel, nieuw. Leo Morren mag inmiddels gerust tot het politieke meubilair van Berkelland worden gerekend. De ervaren PRO’er keerde terug in de raad en bracht direct weer wat kleur mee naar de vergaderzaal. Daarnaast werd Inge Morsink geïnstalleerd. Voor velen een bekende naam. Haar vader Bennie Morsink zat jarenlang in de gemeenteraad. Politieke betrokkenheid blijkt soms gewoon erfelijk.
Na een korte eetpauze volgde het zware werk. De perspectiefnota. Traditiegetrouw een dossier waar zelfs de meest doorgewinterde raadsleden even goed voor gaan zitten. Het CDA had zich zichtbaar voorbereid op haar nieuwe rol in de oppositie. Jan Peters trok amendement na amendement uit de politieke broekzak. De partij liet zien dat zij niet van plan is om stilletjes aan de zijlijn toe te kijken.
Ook Anne Groot Zevert van het CDA liet van zich horen met een voorstel om extra geld beschikbaar te stellen voor bloemencorso’s en carnavalsoptochten. Natuurlijk een sympathiek voorstel. En laten we eerlijk zijn: ook een voorstel dat het uitstekend doet in plaatsen als Beltrum en Rekken, twee dorpen waar het CDA traditioneel stevig geworteld is. Politiek blijft tenslotte ook gevoel houden voor de achterban.
Veel leverde de stortvloed aan amendementen uiteindelijk niet op. Sommige voorstellen werden overgenomen door het college, andere vonden onvoldoende steun en weer andere verdwenen uiteindelijk geruisloos van tafel. Dat hoort er ook bij. Niet elk politiek schot hoeft raak te zijn om te laten zien dat je in de wedstrijd zit.
Dan Han Boer (links op de foto boven). Acht jaar geleden vertrok hij noodgedwongen als wethouder. Dinsdagavond zat hij er weer. En hoe. Alsof hij nooit was weggeweest. Boer kent zijn dossiers, blijft rustig onder interrupties en communiceert helder. Soms zie je bestuurders die na een afwezigheid weer in het ritme moeten komen. Bij Boer was daar geen sprake van. Het voelde eerder als een comeback van een wielrenner die na een lange blessure direct weer vooraan in het peloton rijdt.
En dan was daar natuurlijk Leo Morren (rechts op de foto midden). Terug na drie maanden afwezigheid, maar meteen weer herkenbaar aanwezig. Morren behoort tot de categorie raadsleden die je niet snel over het hoofd ziet. Hij spreekt niet alleen met woorden, maar ook met zijn hele lichaam. Handen omhoog, gebaren erbij, vergelijkingen die soms uit onverwachte hoek komen. Zoals de Duitsers zeggen: Hände zum Himmel. En eigenlijk past dat uitstekend bij Morren. De man brengt debat, maar vooral ook levendigheid.
De conclusie van de avond? Han Boer is terug. Leo Morren is terug. Het CDA heeft zijn nieuwe oppositierol gevonden. En misschien wel het meest opvallende moment van allemaal: Andra Weg bleek het tijdens de vergadering zelfs een keer eens te zijn met Han Boer. Niets veranderlijker dan een mens. Volgende week nog één raadsvergadering. Daarna gaat ook de Berkellandse politiek met vakantie. Al zullen sommige dossiers ongetwijfeld gewoon in de koffer meegaan.
